"Challenge Accepted"

"Van hier vertrek ik, en van hier ga ik steeds verder."
17 januari 2016

Challenge Accepted

Mijn carrière als topsporter loopt al sinds 2003. In die 13 jaar heb ik al zo veel beleefd, gepresteerd, al zo veel mensen ontmoet en ben ik al zoveel uitdagingen aan gegaan. Dat wat toen startte als een grote droom, werd stilaan meer en meer realiteit. Die dromen werden doelstellingen, die ik jaar na jaar trachtte te behalen. De ene keer lukte dat, de andere keer niet. Elke keer weer ging ik alleen voor het beste, het hoogst haalbare voor mezelf op dat moment. Dat heeft me al een heel eind ver gebracht. Maar ik blijf ook dromen, dromen van meer, van beter, ik blijf geprikkeld en getriggerd. Ik wil bereiken waar ik al 13 jaar in geloof dat ik het in me heb, ik wil de grenzen aftasten van m’n eigen fysieke en mentale capaciteit. Ik wil blijven groeien, als atleet en als mens. In die 13 jaar heb ik geleerd wat het is om niet te bereiken wat ik had willen bereiken, om te falen, om anderen, maar vooral ook jezelf, teleur te stellen. Ik heb ook geleerd wat het is om te winnen, om jezelf te overstijgen, om over een kracht te bezitten waarvan je jezelf tot dan toe niet toe in staat achtte. Je komt steeds dichter bij jezelf te staan, bij je sterktes én je kwetsbaarheden. Dat brengt me tot waar en wie ik nu ben, op dit moment. Uit al die tijd, en vooral uit mijn persoonlijke groei, is dit ook waar ik me nu vooral op richt. Wat en waar ik nu ben. Wat ik nu kan en wil en hoe ik dat het best kan uitvoeren. Al wat ik al meegemaakt heb, maakt me tot de atleet én de persoon die ik nu ben.Hier en nu, en van daar weer verder.

Ondertussen 8 maand geleden kreeg ik een opdoffer van jewelste. Van de ene op de andere dag ging ik van topniveau naar rolstoelpatiënt, van atleet gericht op een WK naar een sporter in revalidatie, ver weg van wat mijn doelstellingen toen waren. Ik scheurde mijn voorste kruisband op training. Heel bruut, heel abrupt, heel pijnlijk. Daar lag ik dan, op de grond te kermen van de pijn, niks schoot nog over van de atleet die enkele seconden daarvoor over de horden raasde. Over en uit. Nog voor ik in de ambulance lag, had ik me echter al een nieuw doel vooropgesteld. Ik zou terug komen, en weet je wat, beter dan ooit. Die innerlijke drive, dat positivisme, dat aanpakken, dat heb ik altijd al gehad. Het is als een natuurlijke reflex. Ik stel me recht, pak het aan, en ga verder! Tot ik die avond thuis kwam. Emotioneel van de kaart, geschrokken, nog niet goed weten wat er me eigenlijk echt overkomen was, stond ik onderaan de trap in mijn huis. Ik was moe, uitgeput en wou troost vinden in mijn eigen bed. Het is een moment dat ik nooit vergeten zal. Ik stond voor die trap, en plots was die trap een onmogelijkheid voor mij. Geen enkele trede raakte ik op. Ik stond daar en huilde. Ik sliep de komende 10 dagen beneden in de zetel.

Op momenten als dit kom je heel dicht bij jezelf. Alles wat vooraf vanzelfsprekend was, werd plots haast een onmogelijkheid. Althans voorlopig. Op dat moment heb ik de rust in mezelf moeten opzoeken en vanaf dag 1 heb ik mezelf in het hier en nu beschouwd. Als ik te veel had nagedacht over de atleet die ik vooraf was, en de patiënt die ik nu plots was, was ik allicht in paniek geschoten en zou ik nu nooit gestaan hebben waar ik sta. Ik zag het dag per dag, stap voor stap, oefening per oefening. Ik voedde mezelf met progressie. Elke kleine stap was een grote overwinning, een boost voor het zelfvertrouwen. Die mentale rust is wat me elke week vooruit stuwde. Van hier vertrek ik, en van hier ga ik steeds verder. Daarmee kom ik allicht een heel eind ver!

Wordt vervolgd…

Deel online:

Mijn Verhaal